Strona główna

powrót
Skomentuj artykuł
dodaj komentarz
przeglądaj komentarze
< prosimy nie zmieniać tematu wiadomości >
 

Wydawca Internetowej wersji magazynu U NAS

 Roztomili ludkowie!


Taki nastały czasy, że gościny sóm co rok bogatsze, choć geltasze sóm co roz chudsze. Żodyn ni ma rod, jak go obmowajóm, toż sie zapożyczo i warzechóm maści cały rok, ale gościna musi być tako jak u inkszych, abo lepszo. My też mieli z Ignacym wielko starość, bo Ignac mo 80 lot, a nasza rynta je chudo. Miynso by było, bo kaczki i kury chodzóm po placu. Jo chowia prosia a Ignac króliki, kiere pójdóm pod nóż. Ale kaj je ostatek? Te wszystki maszkiety, dorły, szpajzy i inksze ciapry? A rodzina je wielko. Moich pięć pożyniónych dzieci, dwanoście pożyniónych wnuków, bracia, siostry i sómsiady. Maryjo, dyć to je cało hormijo!!! Ignac mie pocieszył, że teraz je moda na kufert z pienióndzami, a ni jakiś tam klamoty. Porachowali my, wiela bydzie por, tela też setek pożyczómy. Dwa tydnie przed gościnóm przijechoł syn i położył na stole lista z prezyntami, kiere chcóm kupić. Ignac wzión brele i zaczón czytać. Jak był przi szczworte pozycji, to zblod, zaczón charczeć i sie bulać. I nie dziwota: Nr 1 Zygor stojoncy, nr 2 Zygor na ściana. Pómbóczku! Dyć już jedyn mómy, jak zacznóm wszystki bić, to koza mlyko straci!!! Nr 3 klotka z papugami, kiere umióm żykać i klóńć , żeby nóm było wesoło. Nie czekali my, aż przijedzie pogotowie, yny my go załadowali do auta i jechali do szpitala. Na pewno to je zawał! Jo była tak wylynkano, żech w jednym szczewiku siadła do auta, a szczewik był na na krómfleku. Tuż możecie wiedzieć jak żech chrómała. Pielyngniarka godałą: "Biydno ta babcia, chłop umiyro, a óna tako inwalidka". Ignacowi szprycli do żyły i zaroz otworzył oczy, jak ujrzoł syna, to wrzasknył: "Raus mi z oczy i żodne gościny nie bydzie! Wy pieróny, chcieliście mie wysłać do św. Pietra!" Przywiyźli go dwa dni przed urodzinami. Rano dzwóniła synowa. Dobrze że jo telefón odebrała, na pewno Ignac zaś by dostoł atak. Godała, że choć ni ma gościny, to prezynty przywiezóm. A jo godóm, że jak chcóm ojcu co sprezyntować, to niech mu zapłacóm szpital, bo skiż jejich prezyntów tam sie dostoł. I były piykne, spokojne urodziny. Jo dała upiyc dorta, a na dorcie 8 świyczek. Popijali my szampan i cichutko grała nóm muzyka. Spóminali my wszystki ucieszne przeżycia, aż od naszego ślubu. "Pamiyntosz to? Ha, ha, ha! A pamiiyntosz to? Hi, hi, hi!" Było wesoło i nie utratnie. Ignac sie zrobiył wyzgerny, jakby mu ubyło 30 lot, bo ón bardzi niż kosztów, boł sie larma tych wszystkich ludzi.


Pozdrowio Was Stazyja Bizóń


(c) Wszelkie prawa zastrzeżone. Isos & redakcja miesięcznika "U Nas", Gorzyce 2001.