Strona główna

powrót
spis artykułów
Zapisz artykuł
Cały numer DOC
Cały numer HTML
Skomentuj artykuł
dodaj komentarz
przeglądaj komentarze
< prosimy nie zmieniać tematu wiadomości >
   Roztomiyli ludkowie !

Natura blank nóm pobałamóńciyła pory roku. Na wiosna było lato, a w lecie sie zdało, że je listopad. Poprawiyło sie w poowie siyrpnia, ale to było jak zymft po obiedzie. Dziwać sie nie szło na te czorne obila. Stoły w marasie i czakały zmiyłowanio. Jakoś to zesiykli, ale nie idzie powiedzieć "złote kłosy i złote ziarno". Nic dziwnego, że było moc nerwów na wsi. Róntym my się dziwali na te czorne, ciynszki chmury, we strachu o nasze plóny, a jeszcze we wiynkszym strachu zaglóndali my na rzyka. Ci, kierzi żyjóm z pola majów w tym roku rychtyk starość. Dobrze sie żyje na wsi tym, kierzi majóm yny zegroda, dycki to godóm. W tym roku my sie przekónali, jak ciynżki je życi rolnika. Żol mi też było szkolorzi, colutki rok sie radujóm na te feryje, a latoś calutki lijpiec musieli siedzieć w chałupach. Tóż też od rana do nocy az dudniyło we wsi, jak te swoji wertika zapuściyli. To było jakby dzikusy z tamtamami zrobiyli najazd na wieś. Jo fest pszaja muzyce i Ignac też, ale tego muszińskigo rómplowanio nie umimy strowić. Nie yny my, ale insi starzi też. Bo taki muzyki nie rozumimy, a młodzi godajóm, że jest modno, a przeciw modzie jeszcze żodyn nic nie wynojd. Tóż żeby nie być z młodymi w ostudzie, kupiyłach taki "wihajstry" do uszy i mieli my cicho. A młodzi na pewno bydóm na starość nosić w uszach aparaty, bo takich decybeli żodne ucho nie zdziyrży. Ale nie dajóm se tego powiedzieć. Zaroz sie usłyszy: "Babcia, co ty tam wiysz, tyś je sztyry mile za miesióńczkym". Kiedyś za tako godka dostałoby sie pasym i klynczało na popiele, a teraz my sóm radzi, że dzieci sóm śmiałe, nie taki zahukane i zastraszóne jak my przed wojnóm, pryndzy se dajóm rada w życiu. Skiż te niepogody lato było spokojne, bo ani turystów nie było i moji rodziny z miasta też. Do sómsiadki przijechoł bezuch z Rajchu. Oni jeszcze nigdy w Polsce nie byli. Sómsiadka ich bogato przijyna, wedle hasła: "Zastow sie a postow się". Oni ji też posyłali pakietki, (jak u nas był we sklepie yny ocet). Dycki tez posyłajóm mały pakslik na świynta. Mie sómsiadka prosiyła tyn bezuch obsłógiwać, bo znóm dobrze jejich godka. Ale o mało by my pszili na krziwe pyski, bo na wszystko dóndrali. Jak jo szła z pełnymi talyżami, to sie na mie krziwo dziwali. Na co taki jodło, czamu nie szporujymy. Tóż im sie to starom wyoślic, że to je nasza polsko tradycja i polsko gościnność. A óni na to, ze my ta nasza polska przejedli. Jak nie padało, to chodziyli po wsi nadziwac sie ni mógli na te piykne zagródki i wysztryndzóne chałupy. "Jakby nie w Polsce, jak pokorza fotografie, to żodyn nie uwierzi". A jeji chłop padoł, że to nima Polska, yny Ślóńsk. Dziwiyli sie też, że mómy zofy i dywany. Tóżech im powiedziała na rozum. Niech se nie myślóm, że mómy zamiast delówki glina a chałupy kryte słómóm. A choćby i warzechóm maścić, starómy sie płynyć z próndym rzyki tak jak óni, a do tego mómy jeszcze nasza tradycja i nasza gościnność. Teraz już na pewno żodnego pakietka na świynta nie poszlóm.

Pozdrowio Was Stazyja Bizóń


 

(c) Wszelkie prawa zastrzeżone. Isos & redakcja miesięcznika "U Nas", Gorzyce 2001.