Strona główna

powrót
spis artykułów
Zapisz artykuł
Cały numer DOC
Cały numer HTML
Skomentuj artykuł
dodaj komentarz
przeglądaj komentarze
< prosimy nie zmieniać tematu wiadomości >
   Roztomiyli ludkowie!

Pamiyntóm, co to była za kumedyjo, jak się gorole do wsi wkludziyły, a nie umieli się dogodać. Bo starsi ludzie umieli yny po nimiecku i po śloóńsku. Dyć to je do śmiychu i do płaczu, jedyn naród, a dogodać się nie idzie. Była też niejedna bijatyka, bo dziołchy yny oczy miały do tych cudzych. I nie dziwota! Dycki byli fajnie obleczóni, piyknie godali, wszystki baby całowali po rękach i godali im "Pani". Starym i brzidkim też. Jak ich ludzie bliży poznali, to przijmowali do rodzinyjak swojich. Moja dziołcha też się wydała z gorolym. Jak prziszeł na zolyty, obleczóny w dżinsach i cwitrze, to starzik błozna z niego robiył. Co to za galan, kiery nimo ancuga? A co to je ancug? - Nó, galoty i kitla! To dopiyro był głupi. Był to synek móndry i chnet się nauczył naszej godki. Gorszy było, jak jego familijo przijechała. Tak jakoś dziwnie szwandrali, żech se musiała fest dać pozór, a starzik siedzioł z otworzónóm gymbóm. A młodych jak na złość nie było dóma. Pytałach się, co im zgotować do jodła. Jedyn gość godo, że "conieco", a jo rozumiała "leczo". Wiedziałach, że je to jakiś jodło zagraniczne, ale nie umiałach tego warzić. Mieli my zabite prosia, tóż się pytóm czy majóm szmak na krupniok? Kiwali głowami i aż klaskać zaczli, aż mi to było dziwne, że się na krupnioki tak radujóm. Jak już krupnioki i chlyb byy na stole, to widza, że sóm porozstawiane kieliszki. Na pewno prziniyśli gorzoła i bydóm robić pijatyka, nadzieja je we starziku, ón im nie zezwoli pić. Pojedli krupnioki, pochwolyli i zaczli klupać kieliszkami. "Gospodyni, a gdzie ten krupnik?" Godóm, że to je krupniok, a nie krupnik, i że teraz krupniok zjedli. A óni godajóm, że jedli kiszka, a krupnik to je dobro gorzołka. Z tóm kiszkóm to też roz był cyrkus. Było to w siyrpniu, przed samym wybuchym wojny. Wszyndzi było pełno wojska, bo miyszkóm blisko granice. Przijechali na kóniach wojoki i chcieli się napić mlyka, a muter godo, że nimo mlyka yny kiszka. Ani rusz nie chcieli kiszki, yny się napić. A muter się spiyro, że kiszka je lepszo niż mlyko. Jak prziniysła gliniok z kiszkóm to ryczeli śmiychym, a óna stoła jak głupio i nie wiedziała czamu się śmiejóm. A było to taki mlyko na kiere mieli szmak. Przez wojna ludzie z miasta pozbywali się roztomańtych rzeczy za jodło. Roz też jedyn facet chcioł wyciupać granatowy ancug na fazole. Muter godo, niech ani nie pokazjuje, bo ji się granatowy nie podobo. Rada by wziyna ancug do syna, ale musiołby być modry ćmawy. Facet się spiyro, że granatowy je najfajniejszy do młodego synka, a muter dycki naokoło, że z granatami nie chce mieć nic do czyniynio, bo już mómy aż pod nos tej okropnej wojny. Na szczyńści jo prziszła i handel się udoł, choć szło za to dostać się do lagru. Ci starzi, kierzi yny mieli nimiecko szkoła już nie żyjóm, my znómy nasza mowa ojczysto, ale nasze gwary, tej piyknej ślóński godki nie zapómnymy, nasze dzieci, wnuki i prawnuki też nie zapómnóm.

Z okazji Dnia Dziecka życza wszystkim ucznióm fest dobrych ocyn i szczynśliwych wakacji, amałym bajtlóm moc przezyntów i moc radości. czytejcie miyłe dzieci gazeta "U Nas", bo do Was też znejdziecie ciekawe tymaty. Miyli Czytelnicy, czy to moji klechtani już się Wóm nie zmierzło? Czy nie czas skóńczyć?

Pozdrowio Stazyja Bizóń.


 

(c) Wszelkie prawa zastrzeżone. Isos & redakcja miesięcznika "U Nas", Gorzyce 2001.