Strona główna

powrót
spis artykułów
Zapisz artykuł
Cały numer DOC
Cały numer HTML
Skomentuj artykuł
dodaj komentarz
przeglądaj komentarze
< prosimy nie zmieniać tematu wiadomości >
   Roztomiyli ludkowie!

Wydarzyło mi sie, jak ślepej kurze ziorko. Byłach z mojim prawnukym na "Kinderbalu"!

Czegoś takigo jeszczech w życiu nie widziała. Zrobiyłach oczy jak kreple, jak te bajtle sztartły na pojstrzodek zolu. Mój prawnuk, jeszcze niedowno mioł nupel, a jak zagrało, to ciepoł nogami, jak by to był "aerobik" w telewizorze. Jak prziszeł Mikołoj, to wszystki dzieci grzoły ku nimu, nic a nic się nie boły, a jedyn bajtel wrzasknył: "Mikołoj, a paketki mos?"

Skończyły się baty rózgom, bez tóż sóm taki śmiałe. Skończyły się też baty we szkołach. Mój prawnuk z drugi klasy padoł, że jakby go rechtor uwalył, to go podo do sóndu!!! Że mo taki prawo! Nas, choć biyli i tak my mieli lepszy, bo my ni musieli takich ciynżkich taszów smykać. Dyć to się dziwać nie idzie, jak te małe dzieci idóm całe pokrziwióne ze szkoły.

Jak już posmakowały roztomańtych maszketów, to się zaczły kónkursy. Mi się najbardzi podobało, jak najmyńszym dziecióm zawiónzali oczy i musiały trefić ku swojim mamóm, kiere siedziały pod ścianami i swoji dzieci wołały. To było nie do wiary, ale wszystki trefiyły za głosym swojich matek. Mój prawnuk też wygroł jedyn kónkurs. Jo se nie liczyła, że je taki szprytny. Z wielkich klocków mieli zrobić kumin. Tyn mój móndrala zrobiył taki kumin, co leżoł na ziymi i się nie obulył. Komisja uznała, że nie była godka, czy kumin mo stoć, czy też leżeć. Przed wojnom się o takim bolu ani dziecióm nie śniyło. Dyć by to był grzych i obraza bosko. Na muzyka dziołcha szła jak miała ośminoście lot, a teraz już przedszkoloki tańcujóm. Jo tam ni móm nic przeciwko tymu, trzeba iść z duchym czasu. Jo już miała trzinoście lot, jak żech szła z innymi dziołchami i synkami do karczmy pod okno, obejrzyć se weseli. Gdojś to rechtorowi potlapoł i się nóm to nie opłaciyło. dziołchy dostały czcinkóm na łapa (na lewo, bo by otym pisać nie szło). Synki musieli legnyć na ławka, a rechtór walył z całe siyły. Jeszcze my musieli pisać 50 razy: "Nie będę chodziła do karczmy, gdyż zawsze będę myślała o pięknym zdaniu. W zdrowym ciele, zdrowy duch, w karczmie natomiast nic dobrego dla zdrowia nie mogę zyskać". Jo to pisała pokryjómku, bo by mi jeszcze dóma dołożyli do te sztrofy. Jożech była ze szkoły wyńdzóno, jak moji ojce roz jechali na bezuch. Jo zegnała dziołchy, że się bydziymy uczyć tańcować. Ledwo my pozamiatały gumno, to już byli nazód z bezuchu. dziołchy porozganiali, a jo dostała po pysku, żech do grzychu namówiyła, miały my iść na nieszpór, bo to była niedziela. Jeszcze na drugi dziyń miałach obaniało gymba. Przipómniało mi się to, jak żech te małe bajtle widziała. Majóm blank inksze dzieciństwo jak my przed wojnóm. Przed świyntami byłach zaproszóno na opłatkowe spotkani. Baby prziszły we swojich najlepszych oblyczach, abo pożyczanych, od swojich cerów, Kole wielki choinki wystympowały dzieci. Była ryba i moczka, a przi łómaniu się opłatkym, płaczki się kulały z niejednych oczy. Jak żech się dziwała po tych posmorszczanych gymbach, to mi się wierzić nie chciało, że już my tako daleko dróga przeszli i tak mało już momy do kóńca. Słysza, że w inkszych wsiach też sóm taki cudowne wilije. Do nas, starych ludzi, jest to dar, kiery na dłógo zostanie w sercach i pamiyńciach. Organizatorzy wniyśli radość i nadzieja, a nasza jesiyń życia zrobiyła się od razu jaśniejszo. Wszystkim, kierzi nóm te niezapómniane chwile darowali, w imiyniu uczestników serdecznie dziyńkuja i życza wszystkigo najlepszego w Nowym Roku.

Wasza Stazyja Bizóń


 

(c) Wszelkie prawa zastrzeżone. Isos & redakcja miesięcznika "U Nas", Gorzyce 2001.