Strona główna

powrót
spis artykułów
Zapisz artykuł
Cały numer DOC
Cały numer HTML
Skomentuj artykuł
dodaj komentarz
przeglądaj komentarze
< prosimy nie zmieniać tematu wiadomości >
   Roztomiyli ludkowie!

Jest już pół stycznia, a to witani Nowego Roku stoji mi jeszcze przed oczami.

To strzylani twało pora godzin, a ognie furgały nad chałupami, boli mu się że fojermany bydóm mieć moc roboty. Tak hucznie witali wszyscy tyn rok 2000. Od Sylwestra już też balujóm. Ale yny sami młodzi i smarkocze. Takich bolów już nima jak downij, balowali wszyscy, starzi z młodymi do kupy, po "Abrahamie" jeszcze chodziyli. A najpiykniejsze były bole maskowe, maski se chodziyły po pojstrzodku zolu, robiyły moc szpasu i uciechy i były fest zocne. Były też z nimi zostomańte niespodzianki. O taki jedne niespodziance chca Wóm dzisio napisać. Kole mie miyszkoł Lojzik. Był to dobry karlus, ale taki jakiś nie wydarzóny. Ani go do wojska nie wziyni, godali na niego "przeskoczek". Był mały i drobny jak dziołszka, a gymba mioł fest szpetno. Był ryszawy, piegaty i jeszcze do tego świdraty. Po kryjómku jeździył do miasta na kursy tańca, ale ni mioł opowogi iść na muzyka, taki był wyśmiywany i pocantowany. Mi go było żol, mógby ssięchoć roz wytańcować, trza go zamaskować, to go żodyn nie pozno. Był z niego fest szykowny Czerwóny Kapturek. Na jsnych długich lukach czerwóny kłobuczek, słodko gymbiczka z wielkimi, modrymi oczami. Zapadnyte lica wytkane watóm. Nie szło uwierzić że to je Lojzik. Było trocha śmiychu, jak żech mu lajbik oblykała, a jak się żodyn nie dziwoł, to się jednako pomacowoł, taki mu to było zocne. Jak Lojzik wloz do zolu, to zaroz były wszystki karlusy kole niego, a najbardzij był docirny taki "Donżuan" z nasze wsi, co to żodnej dziołsze nie przepuściył. Alojzik szaloł, tak tańcowoł, jak żodno dziołcha nie umiała. Ludzie zrobiyli kółeczko, a "Kapturek" w pojstrzodku, szczynśliwy jak nigdy w życiu. "Donżuan" już Lojzika nie wypuściył z pazurów, kłod mu paskudy do koszyczka, przituloł go i szeptoł mu do ucha. Jo się już nie umiała doczekać odmaskowaniowanio. To dopiyro bydzie cyrkus! I był! Jak Lojzik wyloz na stół i pomału syminoł kłobuczek, to było cicho jak w kościele. A jak symnył peruka dokupy z maskóm, to było słychać na całym zolu: o, o, o! A potym wielki śmiych z "Donżuana", kiery stoł z otworzónóm gymbóm. Byłby Lojzika zeproł, ale mu się nie udało, bo Ignac był za diobła i mioł widły. Tymi widłami wyratowoł Lojzika z opresyje i szli my dudóm. Ignac dostoł za diobła młynek do kawy, a Lojzik kastlowany szal i wielko bómbóniyra, kieróm obdarowoł nas dwóch i nasze dzieci. Było moc godki we wsi aż do postu, a Lojzik stoł się zocniejszy. Dziołchy przychodziyły do niego, a ón ich uczył nowoczesnych tańców. Pytałach się mojigo wnuka, czy nie planujóm jakigo bolu maskowego, a ón na to: Babcia, na jakim świecie ty żyjesz? Kómu by się to chciało przeblykać! Nó ja! Starzi siedzóm przy telewizorach, a młodym się nie chce! Moc nóm ta puciynka dała, ale też moc wziyna, nie bydóm mieć na starość takich piyknych wspóminków jak my.

Pozdrowio Was miyli czytelnicy gazety "U nas" i życzy moc szczyńścio

Stazyja Bizóń.


 

(c) Wszelkie prawa zastrzeżone. Isos & redakcja miesięcznika "U Nas", Gorzyce 2001.